In een park in Hiroshima staat het kindervredesmonument. Het stelt een meisje voor die een grote gevouwen kraanvogel boven haar hoofd houdt. Dat meisje is Sadako Sasaki. Zij woonde in Hiroshima en toen zij vier jaar was, viel de atoombom op haar stad. Ze overleefde de bom, maar werd later ernstig ziek en kwam in het ziekenhuis terecht. Natuurlijk wilde ze zo snel mogelijk weer naar huis.

Uit oude Japanse verhalen had ze geleerd dat je, als je een wens hebt, je wens uitkomt als het je lukt om duizend kraanvogels te vouwen. Ze begon met vouwen. Haar wens was dat ze weer beter zou worden. Het bleek helaas alleen maar slechter met haar te gaan. De stralingsziekte, leukemie, verzwakte haar lichaam meer en meer. Ze had nu een nieuwe wens: dat er nooit meer kinderen ziek zouden worden. Toen duidelijk werd dat ze niet meer beter zou worden, bleef ze doorvouwen. Ze vertelde haar ouders dat ze haar wens weer veranderd had. Ze wenste nu dat er nooit meer oorlog zou zijn. Ze heeft haar duizend kraanvogels niet af kunnen maken. Nadat ze overleed, waren het echter haar klasgenoten die de laatste kraanvogels maakten, zodat het er uiteindelijk toch duizend waren.

De wens van Sadako Sasaki dat het nooit meer oorlog wordt, heeft de bewoners van Japan geïnspireerd om een speciaal vredesmonument te maken voor kinderen. Daar kun je het beeld van Sadako Sasaki en de kraanvogel bekijken. En iedere dag komen er bussen met schoolklassen naar het monument toe, die allemaal lange slingers met kaanvogels meenemen: duizend zelfgevouwen kraanvogels aan een slinger, die een plekje krijgt bij het kindervredesmonument.

In einem Park in Hiroshima steht das Kinderfriedensdenkmal. Es zeigt ein Mädchen, das einen großen gefalteten Kranich über dem Kopf hält. Dieses Mädchen ist Sadako Sasaki. Sie lebte in Hiroshima, und als sie vier Jahre alt war, fiel die Atombombe auf ihre Stadt. Sie überlebte den Bombenabwurf, erkrankte aber später schwer und musste ins Krankenhaus. Natürlich wollte sie so schnell wie möglich nach Hause zurückkehren.

Sie hatte aus alten japanischen Geschichten gelernt, dass sich ein Wunsch erfüllt, wenn man tausend Kraniche faltet. Sie begann zu falten. Ihr Wunsch war es, gesund zu werden. Doch leider verschlimmerte sich ihr Zustand nur. Strahlenkrankheit und Leukämie schwächten ihren Körper immer mehr. Nun hatte sie einen neuen Wunsch: dass kein Kind jemals wieder krank werden sollte. Als klar wurde, dass sie nicht wieder gesund werden würde, faltete sie weiter. Sie erzählte ihren Eltern, dass sie ihren Wunsch erneut geändert hatte. Nun wünschte sie sich, dass es nie wieder Krieg geben würde. Sie schaffte es nicht, die tausend Kraniche fertig zu falten. Nach ihrem Tod waren es jedoch ihre Klassenkameraden, die die letzten Kraniche bastelten, sodass es schließlich doch tausend waren.

Sadako Sasakis Wunsch, dass es nie wieder Krieg geben möge, inspirierte die Menschen in Japan zur Errichtung eines besonderen Friedensdenkmals für Kinder. Dort kann man die Statue von Sadako Sasaki und den Kranich besichtigen. Und jeden Tag kommen Busse mit Schulklassen zum Denkmal, die lange Kranichgirlanden mitbringen: tausend selbstgefaltete Kraniche an einer Girlande, die ihren Platz am Kinderfriedensdenkmal findet.

In a park in Hiroshima stands the Children's Peace Memorial. It depicts a girl holding a large folded crane above her head. That girl is Sadako Sasaki. She lived in Hiroshima, and when she was four years old, the atomic bomb fell on her city. She survived the bomb, but later became seriously ill and ended up in the hospital. Naturally, she wanted to return home as soon as possible.

From old Japanese stories, she had learned that if you have a wish, it will come true if you manage to fold a thousand cranes. She began folding. Her wish was to get better. Unfortunately, things only got worse for her. Radiation sickness, leukemia, weakened her body more and more. She now had a new wish: that no children would ever get sick again. When it became clear that she would not recover, she continued folding. She told her parents that she had changed her wish again. She now wished that there would never be war again. She was unable to finish her thousand cranes. After she passed away, however, it was her classmates who made the last cranes, so that eventually there were a thousand of them after all.

Sadako Sasaki's wish that there would never be war again inspired the people of Japan to create a special peace monument for children. There you can view the statue of Sadako Sasaki and the crane. And every day, buses with school classes come to the monument, all bringing long garlands of cranes: a thousand self-folded cranes on a garland, which finds a spot at the children's peace monument.